Rutin
- Mehmet Kaan İLDİZ
- Sep 26, 2018
- 1 min read

Yine döndük en başa. Sınırlarından taşan duygularını telaşla toplayan bir yolcu istirahate çekildi. Ortada kalan harabeler herkesin dikkatini çekti. Yolcu farkında değilken herkes yolcunun yıkıntılarını seçti. Kim olduğunu sınırlarını aşarken fark etti ve kendine ait olan sözleri başka bir insanın söylemesine izin vermedi. Kalıntılarını yok ederken pişmanlıklarını bıraktı yok saydığı yerlere. İzi utancı çağırdı, yolu sabrı anımsattı. Cesaretin en zararlısı kontrolsüz olanı ve özgüveni delirmiş bir bireyi ancak pişmanlık durdurabilir. Kimse geçmesin diye o yollardan, kimse geri dönmesin diye o yollardan, kimse geri dönmesin diye yollara şu satırları bıraktı; Anımsamaktan körelen bir kalem Hangi cümleyi tamamlar Ben kelimeleri söylüyor sanarken Yalnızca kendimle savaşıyorum Sen yalnızca umut besle Doyumsuz bir cümle yerini bulamaz Böyle yalnızlığı kim ne yapsın Ben doyumsuzluğumu bastırıyorum
Haz kibirin arkasına saklanır
Sen bunu umut sanma
Umut tüm saflığı
Nedensizlik ve karşılıksızlıkta bulur Fotoğraf: Mehmet Kaan İLDİZ