Sanki bir saniye daha geciksem
Hayatımın şansını kaçıracakmışım gibi
Büyük bir telaşla kapıyı kilitleyip çıkıyorum
Adımlarım arası mesafe gittikçe artarken
Köşedeki tekir kediyle göz göze geliyoruz
Sevmek insana özgü değil
Günaydın diyorum, içimden.
Turnikelerden geçmek üzereyken geliyor aklıma
Girişteki ağaç nerede?
Sesini duyuyorum metro geliyor olmalı
Bir an için arkama bakıyorum
Kuşların gölgesi azalmış
Zorla yeşillendirilen çimlere dökülen ekmekleri yiyorlar
Birkaçı kesilen ağacın orada
Kuşların bile ahını aldınız diyorum, içimden.
Merdivenlerden aşağı doğru indikçe
Artan küf kokusu yakıyor genzimi
Gri olan bu şehre alışmış olmalıydım
Hemen yanımda bir çift var, el ele
Dün gece hakkında konuşuyorlar belli
Boy farkı engellemiyor gözlerinin arasındaki mesafeyi
Biri diğerine diyor ki “Sana güveniyorum.”
Metro geliyor aynı kapıdan vagona giriyoruz
Boş bir koltuk bulup oturuyorum hemen
“Yalan söylemek kolay da
Güven kazanmak çok zor
Kazanıcam derken kendini pistin dışında bulanlar var mesela.”
Diyorum, içimden.
*Fotoğraf:Kardelen Yıldırım